Myspace Layouts at Pimp-My-Profile.com / White butterfly / Comments

Hani aşklar mutlu sonla bitermiş   hepsi bir masalmış hepsi bir roman hani şansın birgün geri dönermiş hepsi bir rüyamış hepsi bir yalan   nerede sayısız yemin edenim nerede yoluma güller serenim hani ya nerede candan sevenim hepsi bir oyunmuş hepsi bir yalan   ne yazıki bomboş kaldı ellerim sönmeyen kurlarda yandı bedenim göz açmadan bitti mutlu günlerim hepsi bir serapmış hepsi bir yalan                                                       (ALINTI)

Anlasana yar, duysana
Duyamadıklarını, anlayamadıklarını sussana
Sus ve git!




Hayatımın basit kurallarından biriydin sadece
Kuralsız yaşarken hayatıma kural koymayı öğreten




Hangi ayrılık bi parçasını bizde bıraktı da,
Bizden kalan ne varsa aldı da gitti



Yolun başında bulduklarımızı da yitirdik yar
Ne yitirdiğimizi bulmaya çalışırken



Oysa kaybettiğimiz kendimizden başka bişey değildi
Kaybettin beni sevgili
Bul beni kendinde, kendini bulduğun bende
Bul sevgili



Ne ben sığdım sana, ne sen kışı çevirebildin yaza bende
Bütün mevsimler ihanet varlığına
İhanetler tükendi, tükenen bizdik

Biz tedirgin düşlerimizle, gecede birkaç kendini tekrar eden cümleden ibaret
Cümleler, kanayan avuçlarımızdan düşe kalka tırmanmaya çalışan kendi içinde anlaşılmaz hisler





Gece biz, mevsimler biz, tedirgin biz, ihanet bütün benliğiyle sen




Düş düşlerimden sevgili
Kendinden düş, bildiğin bütün düşlerden düş, düş sevgili





İhanet…
Kendini anlamsız kılan bu kalabalığın arasında, kendine anlam verebilen Tek insandın
Varlığıyla bana anlam kazandıran insan




Sus ve git sevgili
Sevdanın hası suskun olanıdır
Sus ve git..





Anlasana yar
Yazdığım her aşkın satır aralarında
Bildiğim bütün kelimelerden bir şiir biriktiriyorum senin için
Anlasana yar



Bildiğim bütün şiirler satır aralarına sığıyor gözlerinin
Ne yazabilecek aşk kalıyor
Ne senin için bir şiir biriktirecek satır araları
Susuyorum öylece
Yaz diyorum kendime, sus ve





Nefesimde, ellerimde ellerini yazıyorum
Ellerim yanıyor
Sus diyorum kendime, bunca konuşan varken sen sus




Ey yar, sevdanın hası suskun olanıdır
Sus sevgili!...




Uzak kaldığım gülüşlerine nehirler seviyorum en mavisinden
Hüzünlü bir bulut gelip konuyor saçlarına
Yalnızlıktan gözlerim eriyor gözlerinde
Gözlerimi gözlerine adıyorum
Gözlerin bir nehir, gözlerin hüzün mavisi yar




Ne yol biter, ne yolcu ölür
Yol değil mi bizi yolcu yapan?
Biz değil miyiz yolu yol yapan?..
Sen değil miydin düşlerime girip, her geldiğinde yeni bir düş yaratan?


Ben değil miydim seni düşlerime alıp bir düşten öteye götürmeyen?
Mavi bir düşten ötesi mi olur, mavi bir düş




Her suskunluğun gidişe sebepti yar
Her gidişin yeni bir başlangıca
Ne yeni başlangıç kaldı hayatımızda
Ne yeni başlangıca adım atacak güç





Bulmuşken seni düştüm düşlerimden
İhanet ettin yar, anlamsız kıldın kendini
Ben kendim kaldım senin anlamsızlığına rağmen
Sus ve git, git sevgili...



Bağışla beni sevgili
Gidişin değil kalışın acıtıyor içimi
Sus ve git yar!






Kahraman Tazeoğlu

Seyyah oldum şu alemi gezerim
Bir dost bulamadım gün akşam oldu
Kendi efkarımca okur yazarım
Bir dost bulamadım gün akşam oldu

İki elim gitmez oldu yüzümden
Ah ettikçe yaşlar gelir gözümden
Bir sır bu gördüm kendi özümden
Bir dost bulamadım gün akşam oldu

Bozuk şu dünyanın düzeni bozuk
Tükendi daneler kalmadı azık
Yazık şu geçen ömre yazık
Bir dost bulamadım gün akşam oldu

Kul Himmet üstadım tufana dalan
Gidenler gelmiyor bir haber alan
Çok giyindim çok kuşandım bir zaman
Bir dost bulamadım gün akşam oldu

                                        KUL HIMMET

Myspace Layouts at Pimp-My-Profile.com / Purple rose / Comments

Sana dedim allı gelin has gelin Suya gider sağ elinde tas gelin Yedi yıldır ben sevdana düşeli Kerem eyle şu sevdamı kes gelin Zalim aşk elinden içmişim ağı Senin için dolanırım bu dağı Alam beliğine altın saç bağı Tak saçına ince bele as gelin Ben seni severim sen de seversen İnsan olman el sözüne uyarsan Çizme olam ayağına giyersen Ökçesin de çamurlara bas gelin Karac'oğlan der ki nic'olur halim Yoluna dökülsün olanca malım Giyin hint kumaş karşımda salın Ko desinler şu yiğidin has gelin                                                                                                                                                                            KARACAOGLAN

Myspace Layouts at Pimp-My-Profile.com / Blue rose

daavidoo

En mavisini seçtik özlemenin Geldiğin Gün Sanki Doğum Günümdü Varlığınla Var Olmuş, Yeniden Doğmuştum... Ama Bugün Sessiz Sedasız Gittin ya, Sebebim Oldun... Hayat Denen Umut Yolculuğumun Işığıydın... Ama Bugün Sessiz Sedasız Gittin ya, Karanlığım Oldun... Kaybetmek İstemediğim En Büyük Umudumdun... Ama Bugün Sessiz Sedasız Gittin ya, Ümitsizliğim Oldun... Tükenmesini İstemediğim En Büyük Çaremdin.... Ama Bugün Sessiz Sedasız Gittin ya, Çaresizliğim Oldun... Son Bulmasını İstemediğim En Büyük Sevincimdin... Ama Bugün Sessiz Sedasız Gittin ya, Hüznüm Oldun... Gördüğüm Ve Hiç Bitmesin İstediğim En Güzel Rüyamdın... Ama Bugün Sessiz Sedasız Gittin ya, Kabusum Oldun... Yaşamak Ve Yaşatmak İstediğim Eşsiz Sevgimdin... Ama Bugün Sessiz Sedasız Gittin ya, Sevgimin Katili Oldun..       .

PoLite33

Uzanıp yatıvermiş,    sereserpe; Entarisi sıyrılmış hafiften; Kolunu kaldırmış, koltuğu   görünüyor; Bir eliyle de göğsünü tutmuş. İçinde kötülüğü yok,    biliyorum; Yok, benim de yok ama... Olmaz ki! Böyle de yatılmaz ki!     ORHAN VELİ KANIK

 

Myspace Layouts at Pimp-My-Profile.com / Fairy / Comments

Daha uyanmamalıydık masallardan. Ne zaman bitti o eşsiz ormanlar yollar? ne zaman ayrıldı yolları şehzade ile ipek kızın? ve ne zaman vazgeçti yakışıklı prens yüzyıl uyuyan güzeli uyandırmaktan? Ne zaman yoruldu aladdin lambasını ovmaktan? iyilik perileri sevimli cinler şimdi neredeler? Daha uyanmamalıydık…  Masallar hep o renkte ve aynı inandırıcılıkta kalmalıydı kalbimizde. Bir şey oldu bir yerlerde.Büyüdük mü küstük mü birşeylere ne; inanmaz olduk masallara.Dinlemez olduk ve anlatmadık bir daha. Belki anlatılacak masalımız kalmadı çabuk yordu hayat bizi. Oysa ne güzeldi küllerinden yeniden doğan Anka kuşu Kaf dağının ardındaki o gizemli ülke lal bir oba uşağı ile güzeller güzeli bey kızının başkaldıran sevdası. Nasıl özlüyoruz geçmişi…Neden özler ki insan? Hele birde mutsuz bir çocuksanız… Çocuktuk çünkü.İnanıyorduk. Köprüler geçmemiş aldatmamış aldatılmamış bedeller ödememiş ayrılık ve hasret mektupları okumamıştık. Ve dizlerimizi kanatmamıştı henüz hayat. İnanıyorduk duruyduk saftık çocuktuk. Şimdi anlatacak bir masalımız bile yok bir köşesine sığınacak… alinti

Birbirimizi gormeden, tanimadan ve sadece ‘hissederek’ yuruttugumuz dostluk iliskisi yasamimizdaki diger iliskilerden cok farkli gelisiyor..
Gercek yasamda once fizikleriyle, giyim kusamlariyla, sonra da fikirleriyle ve yasam gorusleriyle, zihinleriyle tanisiriz                                                                                                  
Oysa burada, sanal ortamda, once fikirler ve gorusler on plandadir, birbirimizi zihinlerimizle taniriz, severiz (ya da sevmeyiz) ve bazen de tanimak isteriz, gorusur tanisiriz….
Deger verir, dost oluruz..
Cok sevdigim bir sair ve filozofun, Halil Cibran’in sozlerini yazim suresince paylasacagim sizlerle ‘Dostunuz size aklindan gecenleri aciklarken ne -hayir-i ne de -evet-i ona soylemekten korkmayiniz. Ve o sustugunda yureginiz onu dinlemeyi surdursun; Eger dostun senin icindeki denizin alcalacagini bilmek zorundaysa, birak yukselecegini de bilsin.. Yalnizca zaman oldurmek icin aranilan dost nedir ki? O, sizin ihtiyacinizi karsilamak icindir, yoksa anlamsiz boslugunuzu degil.. Ve dostlugunuzun uyumunda birakin kahkahalar yukselsin ve zevkler paylasilsin… ‘ Bazen bu buyu bozulmasin diye, durust olamadigimiz icin, bu tanismayi istemeyiz. Karsimizdakinin durustlugu veya bizimki, bir sekilde kafamizda hep durustlugu sorgulariz, guvenmek isteriz yazilana, dostlarimiza….
Gercekten o kisi mi…
Gercekten boyle mi dusunur…
O mu gercekten bizim etkilendigimiz…
Sevgi duydugumuz…
Yoksa yalan mi bize soyledikleri…
Yoksa… surdurecek kadar zeki degildir…Ve hic kimse de bu yalanlara sonsuza kadar inanacak kadar saf degil..
Durustluk, ozgurluk demektir ve ozgurluk kisitlanmamalidir asla…
‘Ozgurlugunuz, kendisine vurulmus olan zincirlerinden kurtuldugunda, daha buyucek bir ozgurluge zincir olur…’
Surdurmeye calisacagimiz yalan, hatirlamak zorunda oldugumuz uydurma kisilik en cok kendimizi rahatsiz edecektir bir gun…..
Insan karsisindakini bir sure aldatabilir belki…
Hatta uzun bir sure de bunu devam ettirebilir…
Ama, kendini kandiramaz, bunu hep surduremez…
Surdururse, kisilik sorunlari baslayacaktir, yarattigi kahramani yasatmaya calisirken, kendisini yaralamis, hatta oldurmus olabilir…
Ne kaybederiz oysa, ne olur boyumuz kisa veya uzun ise, zayif veya sisman isek..
Sagligimiz yerinde veya degil ise…
EksIklerimiz varsa…
Paramiz olsa veya olmasa..
Veya o filmi gormemissek, o siiri duymamissak…
Ya da o ulkeye gitmemissek…
Sesimiz guzel degilse…
O konuya yabanci isek….
Soyledigimiz yasta degilsek…
Manken-fotomodel bir kadin veya atletik vucuda sahip bir erkek degilsek..
Ya da yasamimizda olmadigini soyledigimiz birileri varsa..
Ne fark eder dostluk adina..
Yalanlarin esiri olarak yasamak ve bir gun her seyden kacmaktansa, durust olmayi denesek dostlarimiza ve kendimize…
Yarattigimiz dunyanin bir gun basimiza cokmesindense…
Daha kotusu, bir baskasinin dunyasini yikmaktansa…
‘Tipki okyanusun sahilinde durmadan kumdan kaleler yapan ve sonra da bir vurusta gulerek yikiveren cocuklar gibi. Oysa sizler kumdan kaleler yaptikca okyanus sahile daha cok kum yigmaktadir. Ve yaptiginiz kaleleri yiktikca okyanus sizlere gulmektedir…’
Kendine mukemmel bir kisilik yaratmak cok kolay..
Zor olan,oldugunu durustce olabilmek…
En aci gercegin bile en guzel yalandan ustun oldugunu hatirla…
Durustluk temelinde oturan dostluklarin daha degerli ve uzun omurlu olacagini ta icinde biliyorsun…
Unutma, uzun vadede durustluk her zaman galip gelecektir..
Kendini zor olsa da, aci olsa da, kabullen…
Cunku sen biriciksin, cok degerlisin. Sonradan acisini cekecegin hayalleri yaratma..
‘Aciniz, idrakinizi kaplayan kabugun kirilmasidir. Nasil ki, bir meyvanin yureginin gunesi gorebilmesi icin kabugunun catlamasi gerekir, aci da sizin icin oyledir. Kalbinizi guncel yasantinizin mucizelerine hayran tutabilseydiniz, aciniz mutlulugunuzdan daha az gorkemli olmazdi. Tipki tarlalarinizdan gecip giden mevsimler gibi, yureginizin mevsimlerini de kabul edebilseydiniz, Pismanlik ve uzuntulerinizin Kisinda cevrenize huzur icinde bakabilirdiniz… Acilarinizin cogu kendinizce secilmistir. Icinizdeki hekimin hastalikli benliginizi tedavi amaciyla verdigi tatsiz ilactir… Bu nedenle, icinizdeki hekime guvenin ve uzattigi devayi sukunetle ve yatisarak icin..’
Karsindakine guvenmek istiyorsan, durustluk ariyorsan, once kendini guvenilir kilmalisin. Bunun da yolu bir; aci da olsa, zor da gelse kendinle tanis ve bize seni sun..
Cunku biz seni seviyoruz, klavyenin tuslarindakini sahte dostu degil, sadece ve tam da su halinle seni…

ir yabancı dostum, "Bu da mı o ince teli koparmayı getirmedi?" dediğinde şöyle bir irkildiğimi saklayamam. Birkaç yıl önce, aynı dostumun benzer bir sorusuna, "Merak etme, yüzyıllar içinde sertleşip kabuk bağladığı için, tel, böyle bir sarsıntıyla kopmaz" cevabını vermiştim;

Her sistemin bir meşruiyet temeli vardır; iktidarlar o temelin üzerinde yönetim hakkını kullanırlar. Kimi sistemlerde, sözgelimi bazı krallıklar ve teokrasilerde, meşruiyet ilahi kaynaklı olma iddiasındadır. Ya da, bazı krallıklar, kralların sıradan insanlardan farklı olduğu temeline oturur; vatandaşlar kendilerini yönetenlerin mesela 'mavi kan' taşıdıklarına inanırlar. Demokrasilerde ise meşruiyetin kaynağı ilahi değildir, yöneticiler yönetilenlerden farklı oldukları iddiasında da bulunamazlar. Tersine, sıradan insanlar, iktidarı, oylarıyla çıkartırlar. Bir oy fazla alanın bir oy az alandan daha çok yönetme hakkı vardır demokrasilerde.

Yönetimler için 'meşruiyet' hayati önem taşır. İlahi kaynaklı olduğu iddiasındaki teokrasilerde de, mavi kan teorisine dayalı krallıklarda da, yöneticiler, bu iddialarını suya düşürecek davranışlardan kaçınırlar. İslami olma iddialı teokrasilerde, yöneticilerin sefahate merak sarmaları, dünyevi kuralları dini olanların önüne geçirmeleri iddiayı sakatlayan bir etkiye sahiptir. Asırlar boyunca yaşanmış saray darbelerinde, yeni yönetim, eskisinden daha meşru olduğunu, 'meşruiyetin kaynağına daha bağlı olmak' ile açıklamıştır.

Türkiye, mavi kan teorisinden hiç söz edilmese de egemenliğin babadan oğula geçtiği bir krallık geleneğinden geliyor. Sultanlar, yönetimlerini, teokrasilerden bildiğimiz ilahi kaynakla açıklama yanlısıydılar. İddiaları tanrının yeryüzündeki gölgesi (zıllullahi fil'arz) olmaktı. Osmanlı yenilenmesi, padişahın egemenliğinin seçilmiş temsilcilerce de paylaşıldığı meşruti bir yönetim tarzına evrilerek gerçekleştirildi. Osmanlı'nın tarih sahnesinden çekildiği dönemde, padişahlar, belki de geçmişten daha çok, dini otoriteye dayalı yönetim (halife olma) iddialarını vurguluyorlardı.

Türkiye'de insanlar böyle bir gelenekten geliyorlar. Bu geleneğin demokrasiyi bütün kural ve kurumlarıyla yaşatmakta milli benliği zorlayıcı bir etkisi var. Ülke yönetiminde yaşanan sıkıntılar bir tarafa, daha küçük birimlerde, mesela siyasi partilerde hatta en küçük sosyal organizma olan ailede bile, gücü kullananlar, küçük birer padişah gibi davranıyorlar... Partilerde yönetime gelen, ayrılmayı içine sindiremediğinden, yenilgilere rağmen, işbaşından gitmiyor. Dıştan baktığınızda, kolay anlaşılamayan bir meşruiyet anlayışı egemen bizdeki zihinlere...

Bu geleneğin demokratik hayat üzerinde olumsuz etkileri bulunduğu gibi, başka toplumlarda zayıf olduğu görülen devlet-vatandaş ilişkilerinde olağanüstü önemli bir işlevi var. Vatandaş, iktidarda bulunanlara, kendilerinden aldıkları geçici bir yetkiyi kullanan sıradan insanlar muamelesi yapmıyor bizde; sanki çok daha köklü, olabildiğince güçlü bir iktidar kaynağı söz konusuymuşçasına mutlak bir itaat gösteriyor. Başında kim olursa olsun, o kişi veya kişiler hangi eğilimi yönetime yansıtırlarsa yansıtsınlar, vatandaş, ona uymayı bir görev biliyor. Bizde, vatandaşın devlete itaati, demokrasilerde sıradan vatandaşın sergilediği bağlılıktan çok öte...

Bunda, meşruiyetin dini kaynaklı olduğu dönemlerin etkisi var. O dönemlerde, özellikle İslam'ın Sünni anlayışının egemenliği sebebiyle, "Yönetimde burnu halkalı bir siyahi bile olsa" ona itaatin mutlaka gerektiğine inanılırdı. Bugün de, insanlar, 'ulul emre itaati' vecibe bilen o geçmişten aldıkları genetik kodu davranışlarına yansıtıyorlar ve sandık zayıf bir iktidar dahi çıkarsa baştaki yönetimlere itaat ediyorlar...

Ancak o genetik kodda bazı ince ayarlar da var. İnsanlar meşruiyet kaynağına bakmaksızın yönetenlere itaat ediyorlar, ama yönetenler de onların hassasiyetlerini fazlaca zorlamıyorlar. En fazla zorlamanın görüldüğü tek parti döneminde, imparatorluktan cumhuriyete geçişin getirdiği büyük altüst oluş yüzünden yöneten-yönetilen bağında zayıflama gerçekleşse bile, büyük kopuş yaşanmadı. Bunda, yönetimdekilerin, meşruiyet konusundaki hassasiyete dikkatleri ve en büyük değişiklikleri yaparken de dengeleri bir biçimde koruma titizlikleri büyük rol oynadı. İnce tel hiç kopmadı.

Son yıllarda bu alanda ciddi bir tehlike yaşanıyor. Üniversitelerdeki başörtüsü yasağı, o ince teli epey zorlayan bir yanlış uygulamadır; ancak, bunalımın en zirve noktaya ulaştığı ve bazı yabancı gözlemcilerin, "Acaba kopar mı?" beklentisine girdiği günlerde bile, "Zorlanır, ama kopmaz" cevabını gönül rahatlığıyla verebiliyorduk. Merve Kavakçı olayı, konunun tartışılma biçimi, etkin konumda bir partinin Meclis'i çalıştırmayarak ağız birliği içinde "Dışarı" diye bağırması, halkı temsile hak kazanmış bir milletvekilinin göreve başlatılmaması o ince teli kanırtmaya başladı.

Özellikle yönetme konumunda olanların, kendilerini taraf gibi ortaya sürmekten vazgeçip geriye yaslanarak, manzaraya bütüncül bir göz atmalarında yarar var. Yüzyılların mirası olan devlet-millet kaynaşması, daha önce hiç yaşanmadığı biçimde, bu olayla tahribata uğruyor. Toplum tam ortasından ikiye bölünüyor...

Sağduyunun hakim hale gelmesinin zamanı; ama ne yazık ki, sağduyuyu toplumun gündemine taşımakla yükümlü olanlar dahil herkes yangına körükle gidiyor... Tel de ha koptu, ha kopacak...
 

koru@turnet.net.tr

Merhaba hüzünbaz gönlümün
Firari sevdalisi.... merhaba....
Seni bu satirlara , böyle umutsuzca,
Böyle çaresizce ,kahpece anmak istemezdim ama .
Bu sefer böyle düstü mısralara.
Böyle düstü bahtina ,ne fayda,
Eyyy kahpe dağların ,nazlı ceylanı
Oyyy yaralı yüreğimin dayanilmaz sancisi,
Acaba şu an nerdesin ,
Acaba kim var aklinda,
Kim bakiyor çay karasi gözlerine
Kiminle çay içiyorsun acaba

Yoksa ....
Salak aşığınımı anlatiyorsun
Haldan bilmez dostlarına
Belki keyiften dört köse,
Gülücükler dagitiyorsundur her yana
Sen bana yanma nazli çiçegim
Ben yaniyorum askima .

Bir zamanlar ......
Hayallerimi yildizlarin kollarina takmistim,
Her gece yatagima uzanip,
Penceremden hayallerime dalardim
Derince offf çekip ,
Hasretinle yanardim
Oysa annene annem diyecektim ,
Aldığı damatlığı giyecektim
Babana babam deyip ,
Ellerinden öpecektim

Parkta dondurma ısmarlıyacaktım
Bunlar nedir diye sorma ne olur
Salağın hayalleri işte
Eyyyy hüzünbaz gönlümüm , firari sevdalisi
Simdi öyle özledimdi seni ,
Öyle yaniyor ki yüregim,
Yaralarim öyle azdiki
Sancilarim öyle artti ki
Yani hiç kimse sen olmadi
Hiç kimse beni ,
Senin anladiğın kadar anlamadi
Simdi sarkilar yarım
Sigaramda son nefes
Içimde ayriliktan gayri,
Kalmadi hiç heves,

Eyyyy hüzünbaz gönlümün firari sevdalisi,
Oysa neler neler hayal etmiştim,
Bir kuru ekmek bir kuru sogan,
Yeter askima demistim
Kimse beni sevmesede ,
O elbet sever demistim.
Ne yazik dilde kaldi sadece
Garip ama , hayallerde kaldi .
Oyy bu kahpe dünyanin
Taa anasını satayım
Söyle firarim , söyle ALLAH askina ,
Her askin sonu AYRILIK mı?
Her seven mecnun,
Her yanan Leyla mi?
Artik ne dayanacak gücüm
Ne konusacak dilim kaldi.
Bana askın cehenneminden yangınlar
Sana bir ömür mutluluklar
Haydi FIRARİM hosça kal......
 

Her acımın kaynağı sensin. Yani; sensizlik ve ayrılık dediğimiz. Bütün bu kainatın üstümde oluşturduğu dengesizlik içime doldurduğun mutlulukla yokluğun arasındaki aaaattan kaynaklanıyor desem. Bir an ölsem diyorsun bir an yok olsam yutsa beni bu koca şehir! Ölüp gitsem dediğimiz bir yalnızlıktan sesleniyorum sana... Derken; bir daha duymak istemiyorum diyorsun. Öleceksek bile beraber olacak kalbimiz! Masallara benzeyen hatıralardan seni uğurlamakta varmış. Unuttum diye yalan atıp hatırlıyorum diye gerçeklere kefil olmak; hayat dediğin de bu işte ve sürüyorsun artık yaşıyorsun! Hatırladığımız her şey şu hazan kadarmış... Zaman seni mağlup edecek diye beklerken beni bizden yani; senden sevgimden ve hayallerimden ettiğinin farkında bile değiliz. Hala -iz hala –iz? Görüyorsun; sensiz yaşamayı tanımlayamadık ve diyemiyoruz işte! Nasıl olacak ta çıkıp bir cesaretten sensiz ölümle de yüzleşebileceğiz? Olmayacak umutlarımız sustu derken zihnimize çelme taktı sende kattı yalan kailimiz... Ya ayağının izlerine takılıyor mecalim yada cümlelerinin –izlerinde kalıyor helalim! Derken; böyle yarım böyle yamalak kalan titrek ellerimiz! Arzularının aaagahı yıkılırken duyduğun acıya hala kurban adıyorsun değil mi beni? Hatırlamayışın varsa acına yenik şu yarım kalmış zevkin yüzündendir diyebilirim. Hatırlayışın kaldıysa; ruhunla karışık tamamına doyum olmamış zulmün yüzünden olduğunu görebilirim! Her hesabın nesnenin ve her mekanın içinde seni bulmak! Her şeyi yüz-ünden bildiğimiz kaldırımlar; hasretini hatırlatıyor bana sokak lambaları saçlarını camlarda gözlerin duruyor çığlıklar topuk seslerini... Gittiğini; kalbimin şiirine tuttuğun bozuk ritimden anlıyorum. Ve akılda bıraktığın içi kanımla dolu o küçücük ellerini! Ben; gecenin üçüne yazıyorum sen; yokluğunun kaçından bil çilemi ve bilmem daha kaçına kurban diye sakla beni. Üzülme! Nede olsa şu yazdığım yalandı bu yazdığım masaldı diyerek geldik sona! İşte bizim hikayemiz: Hayallerden geriye kalan cümleden düşmüş kelimeye sığınmış ve nihayet hatırasına ayrılık diye nokta koyulmuş... Sen en iyisi fazla yoklama bizi sabrımda! Al işte avucuna ve tut işte gör bak ne haldeyiz? Sen yalanlar yolla bana bende sana şiirler! Ne de olsa bir aşkın; öldü ölmese de ölecek kalbindeyiz ikimiz... Ömer Faruk Yılmaz . @yn€

 

  

 

 

Kötü kaderimle her gün yarıştım
Aşık oldum gizli gizli buluştum
Her şeyimi senin ile paylaştım
Benim senden başka kimim var

 

 

O sevdana canım kurban olayım
Gonca güller gibi dalda solayım
Senden başkasına haram olayım
Kaş altından nazla süz de gidelim

 

Baktıkca yüzüne kamaşır gözlerim
Bir gün bile görmesem seni çok özlerim
Söz verdin haftaya yolunu gözlerim
Benim senden başka kimim var

 

Varlığımı yıktı felek eyledi talan
Götürseler darağacına söylemem yalan
Var mı dünyada sevdiğini alan
Benim senden başka kimim var

 

]Seviyorsan gel sevgime etme ihanet
İsyan eder ruzgar bu nasıl hayat
Getir başını koy gögsüme yat
Benim senden başka kimim var ki

 

Sana ben ömrümü gönlümü verdim
Bu canı aşkının yoluna serdim
Gel artık nadidem bu candan bezdim
Hasreti yürekte bitir de gidelim

 

 

Leyla ile mecnun, efsane değil
Sevdanın önünde son bir kez eğil
Aşk ruzdarıdır bu kasırga değil
Kaderi alnıma yaz da gidelim

 

 

Bende bu sevdamı kime anlatsam
Dağlara haykırıp yare dinletsem
Gözlerime perde inse görmesem
Vaz geçemem senden başka kimim var

Ağlayan ağlıyor gülen gülüyor
Seni sevdiğimi alem biliyor
Kerem gibi şu yüreğim yanıyor
Vaz geçemem senden başka kimim var

Deli ruzgar deli deli esermi
Gayrı gönül sevdiğine küsermi
Aşık olan başkasını severmi
Vaz geçemem senden başka kimim var